آخرین اخبار

تاریخ : 10. فروردين 1397 - 13:39   |   کد مطلب: 27743
سینمای ایران از بدو تاسیسش در فرم و محتوا در گیری اساسی خود را با سنتهایی ملی و مذهبی داشته است.

حتی در دورانی که سینمای فیلمفارسی با تکیه بر برخی سنتها نظیر مردانگی و جوانمردی نازل و تاکید بر مفاهیمی نظیر غیرت چاله میدانی پا به عرصه ظهور گذاشت  نیز این درگیری به شکلهای مختلف بروز خود را نشان داد.

 

سینمای پس انقلاب اسلامی با نسلی که برآمده از انقلاب و دارای تفکراتی بر اساس کنشهای انقلابی و مفاهیمی وطن دوستانه و دین گرایانه نیز در این سالها دچار درگیری معرفتی با ذات سینما بر اساس همین مبانی اعتقادی است.

در این میان آنچه که همواره جایش در سینمای ایران به نحوی خالی دیده شده است مفهوم اصیل غیرت و تعصب بر ناموس است.

وجه دیگر غیرت بر ناموس عفت و پاکدامنی زنانه تشکیل میدهد.

لاتاری را چه ادامه اجتماعی شده آژانس شیشه ای بدانیم یا یک اثر سیاسی برای انتقام کیری از رقیب سیاسی بر سر این مفهوم اصیل چانه میزند و تلاش دارد تا مسئله ای که سالها بصورت در گوشی در محافل ایرانی مطرح بوده است را به  کلی عیان و آشکار بیان کند.

قاچاق یا فروش دختران ایرانی بصورت شبکه سازمان یافته به کشورهای حاشیه خلیج فارس و متاسفانه اینک کشورهای شمالی مسئله ای است که سالیان درازی است به یکی از موضوعات محاوره ای در محافل جامعه ایرانی بدل شده است.

در این میان نوع پرداخت مهدویان به این اثر آن را به آوردگاه دو تفکر برای اداره کشور بدل کرده است.

لاتاری در عین اینکه نقدهای یک نسل سومی را به برخی مدیران و تفکر مدیریت بیان میکند از طرفی حساب نسل انقلابی های واقعی را از این اشتباهات جدا میداند.

برای نقد دقیق باید مجالی دیگر نوشت.

 

انتهای پیام

 

دیدگاه شما

کانال خبری تلگرامی صبح رزن