به قلم پایگاه خبری صبح رزن دردوران حوادث و هزینه‌های گزافی که دشمن به خاطر جنگ تحمیلی بر کشور ومنطقه تحمیل کرد، درسی ناگفته آموختیم: گاهی از دلِ بحران، قدرتی نوظهور سر برمی‌آورد. آن‌چه دشمنان گمان می‌کردند فتح سه روزه باشد، به یک ماه تقلا بدل شد و امروز، تحریم‌ها و تهدیدها، ناخواسته، بذرِ «بازدارندگی» را در دلِ منطقه‌ی استراتژیک ما کاشته است؛ جایی که پیش از این، راه‌هایش هموار بود و امروز، عواقبش دامن‌گیرِ آغازگرانِ تهدید.

در روزهایی که هیاهوی تحلیل‌ها و پیش‌بینی‌های شتاب‌زده، جهان را فرا گرفته بود، عده‌ای گمان می‌کردند مسیرهای هموارِ پیشین، دسترسی به اهدافشان را تضمین می‌کند. اما تاریخ، آن‌گاه که از منظری دیگر نگریسته شود، درس‌های شگرفی در خود نهان دارد؛ درس‌هایی که در دلِ خودِ وقایع، نهفته است و تنها با صبر و تأمل قابل کشف. آن‌چه امروز در بطنِ تحولات منطقه شاهد آن هستیم.

دشمنان، با محاسباتِ از پیش تعیین‌شده و با اتکا به ابزارهایِ ظاهریِ قدرت، تصور می‌کردند که می‌توانند مسیری سه روزه را برای رسیدن به اهداف خود طی کنند. اما واقعیتِ میدانی، گویی از قلمِ تقدیر، داستانی دیگر می‌نوشت. یک ماه گذشت و آن‌چه رخ داد، فراتر از انتظار بود؛ نه پیشرفتی آن‌گونه که تصور می‌شد، بلکه ایستادگی و مقاومت، که خود، قدرتِ بازدارندگیِ پنهان را آشکار ساخت.

این مقاومت، که هزینه‌های بسیاری را بر آغازگرانِ این مسیر تحمیل کرد، اما در نهایت، نتیجه‌ای غریب در پی داشت. ضرب‌المثلِ کهن «عدو شود سبب خیر اگر خدا بخواهد» معنایی عمیق‌تر یافت. تحریم‌ها و تهدیدهایِ بی‌امان، که قرار بود ملتی را به زانو درآورد، ناخواسته، نیروهایی را در دلِ همین خاک، بالنده ساخت. صنایعی که سال‌ها در سایه، منتظر فرصت بودند، امروز در معرضِ دید قرار گرفته و شاهدِ شکوفاییِ نمونه‌هایِ نوینی از «قدرت درونی» هستیم.

آن «تنگه»، که پیش از این، صرفاً یک گذرگاهِ استراتژیک بود و رازهایش برای ناظرانِ بیرونی برملا؛ امروز به نمادی بدل شده است. نمادی از این‌که چگونه رویدادهایِ غیرمنتظره، می‌توانند معادلاتِ قدرت را برهم زنند. خدا در اعمالِ بندگان، اسراری نهاده که عقلِ محض قادر به درکِ آن نیست. آن‌چه امروز شاهدش هستیم، شاید تنها بخشی از آن طرحِ بزرگ‌تر باشد که در آن، دشمن، ناخواسته، خود، «سببِ خیر» شده است؛ خیری که در قامتِ اقتدارِ دفاعی و استقلالِ روزافزونِ این سرزمین، تجلی یافته است. این تحولات، نشان می‌دهد که گاه، قوی‌ترین اراده‌ها، در برابرِ اراده‌ای الهی و حکمتی غیبی، چاره‌ای جز پذیرشِ واقعیت ندارند.

انتهای خبر/عل