شبکهی نمایش خانگی با نوعی بحران «تحمیق و تحقیر مخاطب» روبروست و غالب سینماگران و برنامهسازان این عرصه، کار خود را با این دیدگاه شروع میکنند که باید برای موفقیت در جذب مخاطب، از مشتی جملهی دوپهلوی جنسی و استفاده از مردان زنپوش و شعارهای تبلیغاتی مبتذل و خلاصه هر آنچه که در رسانهی ملی ممنوعه محسوب میشود، استفاده کرد. اما عملکرد این چند سال اخیر شبکهی نمایش خانگی نشان میدهد که اتفاقاً مردم هوشمندتر از هنرمندان هستند و سریالهای بیفیلمنامه و بیقصهی سردستی و فیلمهای شانهتخممرغی را به خوبی تشخیص میدهند.